بنشین ،مرو،چه غم که از نیمه رفته است؟ بگذار تا سپیده بخندد به روی ما! بنشین، ببین که :دختر خورشید - صبحگاه – حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما! بنشین ،مرو هنوز به کامت ندیده ایم، بنشین، مرو هنوز کلامی نگفته ایم بنشین ،مرو ،چه غم که از نیمه رفته است؟ بنشین که با خیال تو شب ها نخفته ایم! بنشین ،مرو،که در دل شب،در پناه ما ه خوش تر ز حرف عشق و سکوت و نگاه نیست بنشین و جاودانه به آزار من مکوش یکدم کن ار دوست نشستن گنا ه نیست. بنشی ،مرو،حکایت((وقت دگر)) مگو شاید نماند فرصت دیدار دیگری آخر،تو نیز با منت از عشق گفتگوست! غیر از ملال و رنج ازین در چه می بری؟ بنشین ،مرو،صفای تمنای من ببین! امشب چراغ عشق دراین خانه روشن است، جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز، بنشی ،مرو،مرو،که نه هنگام رفتن است! اینک، تو رفته ای ومن از راههای دور می بینمت به بستر خود برده ای پناه، می بینمت - نخفته - بر آن پرنیان سرد، می بینمت نهفته نگاه از نگاه ما، درمانده ای به ظلمت اندیشه های تلخ، خواب از تو درگریز و تو از خواب درگریز، یاد منت نشسته برابر- پریده رنگ – باخویشتن – به خلوت دل – می کنی ستیز!